مراد در دماوند نطلبیده

در خیابان قدم می زنم. پر رفت و آمد گویی که تمام آهن آلات را اینجا جمع کرده اند. پرحرارت انگار کن که خورشید را بر زمین افسار زده باشند. خورشید همان خورشید است. اینجا هم هر روز از یک نقطه بر می خیزد و در همان زمان موعود فرو می خوابد.
از تکرار گریزی نیست. به همین خاطر به نظاره اش نشسته ایم. گاه در اثنای همین تکرارها صحنه ای بدیع فراهم می آید. بالا می رویم. نفس ها اینجا و حالا به شماره افتاده اند. دلم برایت تنگ می شود وقتی که ساده ترین کارها را انجام می دهی. نفس کشیدنت، راه رفتن و نشستنت، خیره شدن در افق تا کمی دورتر گردانی. باد می وزد و تمام رویا را می برد.
اهل مزارست. مزارشریف هم کوه دارد. اما سه سالی می شود که کوه های آنجا را ندیده ام. خانه کجاست. در دل دماوند کوه یا مزاری سخت احاطه در طالبان؟ طالب صلح بود. او، کار صدها شمشیر کرد. کی برمی گردد به خانه؟
صدای خس خس نفس ها فضا را پر کرده و من عطر نفس هایش را حس می کنم. طعم گس و تلخ اش را. نزدیکش می شوم. فاصله ای نمی گذارم. فاصله ای نیست. عطرش در عمق جانم نفوذ می کند. اول از بینی و شش ها و بعد سلول سلول بدن ها. نفسم بند می آید و در زمان معلق می مانم.
به چه می اندیشم وقتی در چشمهایش نگاه می کنم. نافرمانی و اضطراب موج می زند. گام بر می دارد و نزدیکم می شود. چون جنازه ای سر بر آورده از خاک. از مزار بود؟ خیره در من و سکون تمام مان را فرا می گیرد. او باز همان جنازه است. 
زمانی می گذرد تا هر دم به بازدمی مبدل شود در لباس سرتاسر سپید. یخ های تیز سرپا ایستاده بدنش را نوازش می دهند. از پا تا به سر را سرخ می کنند و پیکر زیبایش را بی جان می یابم در آغوشم. این بخارات نفرین شده مرا عطر آگین کرده و آن وقت چیزی نبود جز لمس پیکره اش. پیکره ای حالا ذوب شده و روان بر کاسه ی قله. 
انسی انسی مرا از کابوس بیداری رها کن!
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
حمیدرضا

پایان روزمرگی

امروز هجدهمین روز در حاشیه ی کویر رقم می خورد. سکون جریان دارد. صدای خردکان در کوی و برزن می پیچد. برای غروب خورشید لحظه شماری می کنم. آسمان رنگ رنگ است. پرندگان در تکاپو و زندگی جریان دارد. ابرهای خرد خرد کل آسمان کویر را پوشانده اند و وداع خورشید آن را خوب آراسته. در این آسمان صلح آمیز پرواز بمب افکن ها لحظه ای میخکوبم می کند. برجا خشک، خیره به آن همه زندگی که دیگر نبودند. صدای بازی نونهالان و بگو مگوی احتمالی شان صورتی خشن تر به خود می گیرد. برای نابودی خود داد و هوار راه می اندازند.
خورشید امروز هم باید همانند روزهای قبل بوده باشد. عین هر هفده روز گذشته که فرو افتادن و دوباره زایشش را نگریستم. آن مرد تنها در چادر تنهایی اش هم دیگر نیست. از چند روز قبل دیگر نبود. آن مرد تنها چه صلح آمیز برای بمب افکن ها تلاش می کرد، زیر آفتاب سوزان کویر پرسه می زند. می رود.
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
حمیدرضا

تکرار روزمرگی

اینجا تابستان است. به گونه‌ای می‌تابد که تاب تحملش نیست. دوازده یا سیزده روز گذشت و شاید چند روز دیگر بالاخره یک هفته بشود. خورشید هنوز همان خورشید است و آسمان همان. فقط محکم‌تر می تابد. همه چی تکراری، همه چی یکنواخت. اتفاق خاصی نمی‌افتد. خورشید هر روز با همان سرعت برمی‌خیزد و هر روز هم تند تر بدرود می‌گوید. در از یک جو اختلاف. 
اینجا در حاشیه‌ی کویر هستم. فاصله‌ای با کویر نیست و هر روزِ روز در دل آن قدم می‌زنم. به سفیدی‌ها خیره می‌شوم. اینجا همه چیز یکنواخت است؛ یا سفید است یا خاکستری. گاهی که صبح‌ها برآمدن خورشید را نظاره می‌کنم، با دوربین به پرنده‌ها هم خیره می‌شوم. آنها بویی از تغییر برده‌اند. مثلا هر بار بال‌هایشان را متفاوت از روز پیش باز می‌کنند. باد به زیرش نفوذ می‌کند و بر می‌خیزند. هوا می‌روند همچون آرزوهایمان و آنگاه که میل دیدنشان را داریم نزدیک نمی‌شوند. مگر در حافظه‌ی تاریخی این پرندگان چه ثبت شده که این چنین از ما گریزان‌اند؟
امروز دوازده یا شاید هم یازدهمین روز بود. آن مهمان تازه‌ی بیابان هم هیچ تغییری نکرده. هنوز همان جاست. خودروی پوشیده‌اش را کنار چادر پارک کرده و سایبانی بر فراز چادر افراشته که گمان می‌کند در جلوگیری از گرما نقش موثری دارد. اینجا خورشید همان خورشید مردمان شمال است. روزها تنهاست و حتی شبها نیز. یک روز دیدم که از اقامتگاه کویری‌اش بیرون آمد و سر سوی بیابان نهاد. رفت و رفت تا یکی شد با بینهایت صفر در اطرافش. می‌گفت که تنهاست. چای می‌نوشیم و گپی می‌زنیم. هر دو تشنه‌ایم. با ولع می‌نوشیم و گوش می‌سپاریم به داستان‌های دیگری. خیال می‌کند که داستان من نقش بیشتری دارد. اوهامش را به هم نمی‌ریزم.
ملالی نیست. اینجا تیزی خورشید، ماندگیِ هر نوع ملالی را می‌درد. گاه فقط بویی متعفن می‌آید. اینجا مردمان جنازه‌های خود را بر بام می‌نهند تا خوراک جانوران دیگر گردد. بیشترین منفعتی که از این جسم متعفن حاصل می‌شود! زیرک مردمانی هستند. از طبیعت نزارش شیره می‌کشند و زندگی را زندگی می‌کنند. تکرار را زندگی می‌کنند. ملال را زندگی می‌کنند و هر روز برآمدن و فرو افتادن خورشید را می‌نگرند. چه جان سخت هستند تماشاگران و بازیگران این صحنه!

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
حمیدرضا

روزمرگی

هر روز فرو رفتن خورشید را تماشا می کنم. آرام و باوقار. امروز بیشتر از یک هفته شد که این کار رو تکرار می کنم. چند روز پیش دختر از من پرسید 《خسته نمی شی از بس هر روز همین منظره تکراری رو تماشا می کنی》یا مثلا اون یکی دیروز میگفت که اینجایی که تو هستی خیلی ساکنه. خیلی سکوته. هیچ هیجانی نیست. 
با حساب امروز میشه هشتمین روز که فرو غلطیدن خورشید رو نظاره میکنم. دیگه کم کم دارم به این منظره خو می کنم. هر روز، اون اول زرده، بعد که پایین میاد یکم تیره تر میشه. بعد تبدیل میشه به نارنجی. تبدیلی تدریجی. اونوقته که باید خیره بشم بهش. و تا تهش نگاه کنم. تا آخرین قطره ای که میفته. و تلپی، تموم! به همین سادگی خورشید هر روز غروب میکنه. هیچ چیز شاعرانه ای هم توش نیست.
من بارها و بارها شده که این روزها غروب خورشید رو تماشا کرده ام. خیلی ساده، بی پیرایه و بدون رخداد خاصی. اون هر روز پایین میره، بدون اینکه به سرگذشت بینندگانش کاری داشته باشه. اون حتی غصه ی ماجراهای ما رو هم نمیخوره. 
روزهای من خیلی تکراری تر از کار خورشید نیست. هر روز با یه دردی پا میشیم، یکم وراجی میکنیم و سرگرم میشیم و شب هم سر به بالین در رویاهامون فرو می ریم. 
شاید امروز هشتمین روزی باشه که غروب خورشید رو نگاه میکنم اما خیلی گذشته انگار. ماه ها هست که نگاهش میکنم و اون موقع، درست وقت غروب، زمان خیلی کند تر میگذره. سالها در اون لحظه می مونم.
من سال هاست که غروب خورشید رو نظاره میکنم. تصاویرش عجیب توی ذهنم نقش بسته. میتونم سال های سال از غروب خورشید بگم. میتونم بگم که ما خیلی با هم رفیقیم. خیلی چیزا از مخش میگذره و یک از هزار هم کسی نفهمه. روزمرگی اون هر روزش خاصه که با هیچ چیز و روز دیگه ای یکی نیست. زندگی در روزمرگی اش جریان داره!
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
حمیدرضا

حرام حرام!

مدتی است که با گردشگران و سیاحان دمخوریم. چه خارجی و چه ایرانی و البته بیشتر خارجی. حالا بیشتر از یکسال میشه. کارهای مختلفی با هم کرده ایم؛ از با هم سفر کردن و برنامه ریزی برای سفر و اجرای اون تا خدمات اقامتی ارائه کردن و تیمار کردن شون :)
خصوصیات مختلفی هم دارند، گروهی دل نشیننده و گروهی برهم زننده ی آرام جان. و در هرحالت بسیار آموزنده. در مجموع کاری است که تنوع زیادی دارد و اقلا باید طاقتت از این همه تغییر طاق نشود مثه من!
داستان های زیادی شکل می گیره که هر کدوم پیچیدگی های زیادی داره و اصلش به خاطر ماهیت روابط انسانیه بنظرم. یعنی دو آدم که با زبان نفهمی در مقابل یا کنار هم وامیستن زمینه های بیشماری برای سوءتفاهم دارند!
مثلا امروز دوتا احتمالا آدم لیدر نما چنتا گردشگر ترک رو اغوا کردند به دلایل سرکیسه کردنشون احتمالا. بعد هم گردشگرای ساده نما پی میبرن به کنه قضیه و شروع می کنن داد و هوار راه انداختن که "حرام حرام!" یعنی که اون پولی از ما تلکه کردی حرومت باد! 
خب این رویداد ظاهرا ناگهانی از سوهایی جالبه. مثلا میفهمی که اگه به عنوان اپراتور بخواهی توی این صنعت کار کنی که اصلش هم بر مهمان نوازیه، خیلی باید حواست جمع باشه که سرت کلاه نره. باید تیز و بز باشی که اهل و از نااهلش تشخیص بدی و بزنی توی برجک آدم بدا و آدم خوبا رو هم بذاری روی سرت حلوا حلواشون کنی.
تو لایه های عمیق تر رویداد از این هم جالب تر میشه. مثلا دو دیقه که سرم خلوت میشه و از دد و دیو ملول نمیشم، فکر میکنم که چرا باید دو دسته آدم خوب و بد باشن و صحنه ی تقابل این دو گروه رو همش شاهد باشم؟ یکم دیگه که توی بحر ماجرا غرق میشم میبینم که ای بابا این آدم خوب و بدا اصلا ثبات ندارن! یعنی که حالا توی یه رابطه یکی گرگه و اون گوسفند، اما یه جا و یه زمان دیگه همون گوسفنده شیر درنده میشه و حساب تک تک مون رو میرسه. از اینجا به بعد هی فکر میکنم که چکار کنم که نه اون گرگ باشم و نه این گوسفنده؟
گاهی میگم این کارو کنم گاهی میگم اون کارو. ولی بعدش همیشه یه کار باثبات نیست که آره اونو انجام بدم. خلاصه که همیشه یه نسخه نداشته تا حالا!
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
حمیدرضا

رها!

از پوشه‌ی موسیقی‌های نو، اولین رو انتخاب می‌کنم. می‌نشینم روی مبل. سعی می‌کنم راحت باشم. چراغ بالای سرم رو هم خاموش می‌کنم تا چشم‌ها کمی آروم بشه. از خستگی‌ها به در! از ناآرامی‌ها به دور! و بسته باد افکار ناخوشایند که جز ملال تحفه‌ای ندارند. دامانی ملوّن از انواع ناکامی‌ها. 
بال‌های افکارم را آزاد می‌کنم تا به سویی که باید بپرند. جَست، نیم‌خیز، خیز! "باید که به خورشید نظر داشته باشد!" موسیقی هم حالا ریتم خودش را یافته و با ذهنم خوب هم‌جهت شده. کودک احساسم بیدار می‌شود و کورمال کورمال دنباله راهی برای زیستن می‌گردد. دست‌ها به هر سو می‌چرخند، گاه چیزی لمس می‌کند و مبهوت فرو می‌رود. نمی‌داند کمندی است که مرگش را فرا می‌خواند یا طره‌ی پریشانِ گوشه افتاده‌ای است. ترسان است و کم‌تجربه. 
روزهایی در سال هستند که فصل گذشته را دوره می‌کنند. به میان می‌کشند و به فکر می‌برند ما را؛ اصحاب حال را! در این زمان به یاد می‌آورم که چقدر در بروز زیبایی‌ها سفتی به خرج داده‌ام. نگاهی حسابگرانه بر تمام احوال گذشته سایه گسترده و کودک احساس را اینگونه نحیف نگه داشته و غرور عقیم مانده و فکر در پستوی محاسبات نم گرفته و مناسبات تهی شده. باید به اولین نفری که بر می‌خورم بی‌پروا در آغوشش کشم. نفسش را به بند بیاورم تا راهی جز تنفسم نیابد؛ اگرچه همچنان در مملکت مردگان زندگی کنم.
موسیقی در اوج خودش نواخته می‌شود و بالاتر می‌رود. و فرودی از پِی، و تکرار مداوم. به سایه‌های روانم می‌اندیشم. هر کدام در هر گوشه‌ای پیِ گره‌ای کور. به مناسباتم با آنها. به حملات گاه و بیگاهم به آنها. گاه تکریم شان و عشق ورزیدنم به آنها و گاه پرتاب تنفرم در صورت مبهوتشان! می‌اندیشم که به چه ممکن است بیاندیشند. اهمیتی ندارد. دیگر چشم‌هایم به تاریکی خو کرده‌اند. .بیرون آمدنم خطاست
در قعر دره، آنجا که چشمه‌ای از کوه بی‌ثباتی‌ها بیرون زده، مرا می‌خواند، به خود. از من می‌نوشد، مرا می‌بلعد، شیره‌ام را می‌کشد و سبک بال رهایم می‌کند. رها. رها در آغوش بی‌آغوشان.
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
حمیدرضا

رکابیدن به سوی آسمان

آسمان من، بالای سرم است. گاه آبی و گاه ملون به رنگ هایی جذاب و شاید دیده نشده! 
آن آبستن حوادث است. گاه روی می دهد و گاه ناپیدا می ماند. هر چه هست مال منست. به شدت شخصی، به شدت یکتا. در عین حال منزوی نیست. حتی گاه برقی در گوشه ای می دمد که زمانی را به فکر می روم: <<این از کدام تقدیر بود؟>>
از این نظر می توان گفت آسمانی اشتراکی است اما همچنان به شدت شخصی. هر چند رد پای دیگران در آن هویداست اما همچنان به شدت یکتاست. تا زمانی که احترامی برانگیزد می زید وگرنه فقط سوخت و ساز است برای لحظه ای که زندگی کند.
حالا و در این روزهایی که تمایل به یکنواختی در آن موج می زند و مترصد فرصتی است تا که به سونامی وهم انگیزی بدل شود، راه چاره را در همنشینی با <<جمال>> می بینم. همان جمال و انسی و فلان. جمال دوچرخه ی منست. مونس و همدم منست. رفیق لحظه های نایاب منست. این بار می خواهیم با هم به آسمان من صعود کنیم.
دشوار است به سوی آسمان پر گشودن. دشوار است وزنه ها را رهاندن. دشوار است طناب پیوند را گسستن. بر هر سنگ ریزه ای که رکاب می زنم و بالا می روم، سنگی را به پایین هل می دهم. قطره های عرق از پیشانی ام می سرند و خاک را خنکا می بخشند. 
به بالا می نگرم. آنجا که آسمان منست. ابری می شود. در هم می روند و باز می شوند و تیره می شوند و تار می شوند. زایایی خود را به رخم می کشد و غرشی از دور، گوشم را پر می کند. و خالی می شوم از جرات. دمی از رکابیدن می آسایم تا تولد جدیدی را نظاره کنم. آری، کار من نظاره کردن و من یک مشاهده گرم. گاه خیالی در سر می پرورانم اما چشمانم! چشمانم قلب منند! 
سیاهی ها در هم می لولند و دست در گردن هم متحد، رخ زرد خورشیدمان را پوشاننده اند. اینان با سمفونی طبیعت هماهنگ اند و من، این انسان فلک زده که حالا شاید هزار متری بالاتر ایستاده باشم، را در محاسبات خود یقینا دخیل نمی کنند. 
هزار متر قریب تر، آسمانی غریب تر و انسانی مفلوک که جز نا آشنا نمی شناسد.
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
حمیدرضا

خانه ای خواهم ساخت! (3)

در نوشته ی گذشته از ملزومات خانه گفتم. که خیلی واقعی و بی شیله پیله و در همان زمان به سمت فراواقعی شدن رفت. خانه و منزل ملزومات دیگری از این دست نیز دارد. مثلا اینکه خانه باید بچسبد! چه زیبارویانی که داخل می شوند و چه زیبا سیرتانی که خارج می شوند! نبینیم جز فسوس و مزیح! 😃

نمک ها را کنار زنیم، به جد و تلاش باید که جای نشستن در عین که آرام باشد اما آرام و قرار برباید و دل را به هزار سو برد. پس یکی دیگر از ملزومات این خانه: تکاپو و هزار سو  و جنجال پیامدش است.

این اتفاق خوشایند به هزار و یک روش می تواند رقم خورد. مثلا جایگاه شایسته ای برای کتب و خوانش آنها و خوانشگران شان فراهم آید. نوعی زیبایی و هنر در کار باشد.

می توان ابزار و ادوات نوشتن را به کار گرفت و همگی تمثیلی ساده چون فکر باشند.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰
حمیدرضا

خانه ای خواهم ساخت! (2)

اگر که خانه ای بسازیم باید که بتوانیم آن را تصویر کنیم!


ساختن خانه ی آرمانی شاید که آرزوی من باشد این روزها، و مساله ی دقیقتر این است که ساختن آرمان ها مساله ی دقیق من است این روزها. مثلا ساختن جهان آنگونه که می خواهم ببینم، با قواعد و امیال خودم و آنچه که بیش از همه با اجزا تناسب داشته باشد. 

گاهی که بسیار هدف از نوشتن ها هم همین ها هستند. عکاسی هم شیوه ی دیگری است که رئال یا سورئال هر دو را به بهترین وجه به انجام می رساند. تصویر ما از از زاویه ی دید تصویر گر آگاه می سازد و آنگاه که تصویری ثبت شود می دانیم که برای ماندگاری یا نمایش این دیدگاه، چارچوبی دیگر به دور انداخته شده! از طرفی ایجاد تصویری با مفاهیم سورئال از طریق ابزاری کاملا رئالیستی و منطبق بر قواعد فیزیک نور چیز متناقض جدیدی می سازد. 📷

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
حمیدرضا

خانه ای خواهم ساخت

به فکر ساخت خانه ای بودم.

در واقع به فکر گذران زندگی و لحظه هایی درک شده بودم و این شد که به آینده پرتاب شدم. این شد که تلاش کنم تا نقشه ی عملی برای گذران روزمرگی روزهای بعدی ام داشته باشم.

در این گذر به تلف شدن لحظه های گذشته و شاید-خدا نکند!- روزهای بی ثمر و پر تنش آینده نگاهم افتاد، همان روزهایی که در دود و دم و استرس بی وقفه ی کار و درس گذراندم. 

بر حذر شدم و کنار کشیدم از تداعی خاطرات. به خودم نهیب می زنم که چرا دمی از عمر را غنیمت نشمرم و حتی در رویاها هم به چنین خاطرات مهیبی بر می خورم.

به خاطر فضای کنونی یا شاید ارادت قلبی و قبلی و یا حتی دلایل کاملا عقلی به برافراختن  کلبه ای در جنگل فکر کردم و از زلالی هوا و آب و خاک اینجا، گیلان، به وجد آمدم. 

خب این ایده را با کسانم که در کنارم بودند در میان گذاشتم و خوب تشریحش کردم. مثلا برای کار و گذران عمر و تحصیلات و این قبیل کارها چه می توان کرد. رابطه با رفقا و آشنایان و مردمان چگونه باشد و الی آخر.


اینان تا حدی معنای ملموس خانه و کاشانه بودند. اما اینکه معناهای دیگری آیا میتوان برای خانه متصور شد یا نه، تنها سوالی است که می توانم جواب آری بدان دهم. مثلا کلبه ی در جنگل، مانند همان کلبه ی افسانه ای هوشیما که کافکا در کرانه در آن سکنا می گزیند. در آنجا به تقویت روح و جسم می پردازد. مطالعه می کند و تجربه می کند و تمام اینها یعنی همان تربیت روح و جسم.

شاید که در این کلبه و بدور از هیاهو زمانی برای آسودن و نوشتن هم فراهم شود و مایی شود تا به تربیت روح و جسم پردازد.

اما هنوز پاسخ مشروح آن آری در دهانم شکل نگرفته. من باب مثال که بخواهم بگویم در خلال خواندن ها و معاشرت های روزانه هم به ساختن خانه ای خانمان مشغولم. گاه ویرانه ای می یابم و بعد از ذکر مصیبت و اندوه از مصالح اش برای ساخت بنای جدید بهره می برم. و چه بسا خانه هایی که در ذهن ساخته و ویرانه می شوند.

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
حمیدرضا